Pişirmesi bizden, afiyetle yemesi sizden.
Menemeni soğanlı da soğansız da yaparız; isteyen olursa sucuk, kavurma, acı da katarız. Sofrayı sizin keyfinize göre kurarız.
Sabahın ilk ışığından akşamüstüne kadar; tavada cızırdayan, taze köy yumurtasıyla pişen sıcacık bir menemen sizi bekler.
Afiyet olsun.
Her tabakta hikayesi olan, doğru yerden gelen malzeme.
İzmir'in köylerinden.
Menemen'den, taze taze.
Aydın Karacasu'dan.
Rize'den.
Her sabah milyonlarca sofraya konuk olan menemenin, aslında kimsenin tam bilmediği bir sırrı var: adı nereden geliyor?
En bilinen rivayet: ismini İzmir'in Menemen ilçesinden alıyor. Kimileri de 1923 mübadelesinde Girit'ten Menemen'e gelen göçmenlerin bu lezzeti buraya taşıdığını, yemeğin de ilçenin adını aldığını söyler.
Ama işler göründüğü kadar net değil. İlçenin adının kökeni bile tartışmalı: kimine göre Bergama Kralı Eumenes'ten, kimine göre Bizans'tan kalma eski bir isimden geliyor.
Bir de şu var: menemenin baş tacı domates bu topraklara sandığınızdan çok daha geç geldi. Hatta ilk geldiğinde domates ve biber "süs bitkisi" sanılmış, kimse yemeye cesaret edememiş. Yani bu "asırlık geleneğin" aslında pek de asırlık olmadığını söyleyebiliriz.
Üstelik yumurtayla domatesi tavada buluşturmak Ege'nin iki yakasında da var: karşı kıyının "strapatsada"sı, menemenin neredeyse ikizi.
Peki gerçek ne? Doğrusu, kimse kesin bilmiyor. Belki de menemenin en güzel yanı bu: nereden geldiği değil, kimin elinden çıktığı.
Bizim işimiz o tartışmalı tarihi çözmek değil — domatesi Menemen'den, yumurtayı köyünden getirip, ustanın elinde, adım adım, hakkıyla pişirmek. Gerisi sofrada konuşulur.
Ferah, sıcacık bir kahvaltı durağı — Mustafa Kemal Caddesi üzerinde.
Manavkuyu'da, Mustafa Kemal Caddesi üzerinde. Sabah kahvaltısına bekleriz.